Recensie Ben Kweller in HUMO

24 februari 2009 geplaatst in In de kijker

Door CV:

Ben Kweller: zijn muziek kent u misschien niet, maar u hebt vast ooit de hoes van zijn debuut ‘Sha Sha’ gezien. Daarop hij blikt hij, een oorbedekkend hoofddeksel op, dwaas in de lens terwijl hij met een helrode borstel zijn tanden poetst. Sindsdien heeft hij het imago van jolige jongen, maar ‘Changing Horses’ stelt dat beeld bij.

‘t Is zijn vijfde cd, en er wordt pure seventies-country op bedreven. De songs heeft Kweller, zevenentwintig ondertussen, in de loop van de voorbije dertien jaar geschreven, alleen pasten ze nooit op de platen die hij in de tussentijd maakte, eerst met zijn punkbandje Radish, vervolgens als soloartiest met een hart voor powerpop.

Kweller klinkt ook een stuk ernstiger dan we van hem gewend zijn, zoals in het weinig opbeurende ‘Homeward Bound’ of in ‘Ballad of Wendy Baker’, waarin hij herinneringen ophaalt aan een verongelukte schoolvriendin - hij was amper veertien toen hij die song uit zijn hart perste. Maar evengoed gooit hij er hartige honkytonk tegenaan (’Fight’), klinkt hij als een jonge Elton John met een Stetson op (’Sawdust Man’) en bedenkt hij extatische refreinen die uitnodigen tot luidkeels meebrullen (’On Her Own’). Zelfs een grapje kan eraf - ‘I’m like my grandma: short, but I stand tall.’

‘Some days are aces and some days are faces, well, some days are twos and threes,’ zingt hij in ‘Fight’. Een ace is ‘Changing Horses’ niet, maar een face zeker wel. Een schoppenboer, als u ‘t echt wil weten.