Recensie A Camp in De Standaard

24 februari 2009 geplaatst in In de kijker

Door Peter Vantyghem:

Op haar tweede solo-album klinkt Nina Persson tegelijk vertederend en lief, maar ook koud en donker. Liefde in het Hoge Noorden is geen romantische zaak.

Op de hoes van Colonia, het tweede album van de Cardigans-zangeres Nina Persson, zien we hoe de zangeres haar hoofd te rusten zet op een bijzettafeltje. Zo zou het leven soms moeten zijn: even afstand nemen van de zorgen, de hectische omgeving, de crisis. Gewoon zijn.

Het is de melancholie die je ook voelt in de teksten van deze Zweedse, die eerder met The Cardigans enkele hits had, maar ze beschouwt die groepscarrière nu als een afgesloten hoofdstuk. Persson maakte in 2001 al een veelbelovende solo-cd, maar die leek toen een nevenproject.

Persson nam Colonia op met haar echtgenoot-filmproducer Nathan Larsson, en elf muzikanten, onder wie ook strijkers en blazers. Een echt orkest, en dat is nodig om deze songs, die naar de late sixties lonken, te realiseren.

Een enkele keer gaat dat vrij ver. ‘Here are many wild animals’ geurt zo wild naar Phil Spector, dat het gezellige kitsch wordt. Dat mag best, maar in het licht van de andere songs gaat deze song er net iets over.

Colonia begint met een klein, hoog pianootje dat een wals inluidt, waarin Persson met prachtige metaforen hartstochtelijk zingt over het verval van de samenleving. Je kan er een persoonlijke anekdote over een gehate gast in zien, maar evengoed een commentaar op het verval van de goede smaak, zeden of politiek.

In de meeste songs treft die spanning tussen de schoonheid van enerzijds mooie melodieën en ouderwetse harmonieën, en anderzijds naargeestige waarheden. Liefde en huiselijkheid bieden in deze songs geen troost. ‘Don’t you know love can kill anyone’, vraagt Persson.

Ongetwijfeld klinkt deze plaat winters. Dat heeft te maken met kleine effectjes, veelal met belletjes en zoemtonen, die een kinderlijk, maar vervreemdend effect opwekken. Soms horen we ook natuurgeluiden, bijvoorbeeld in het prachtig uitgewerkte ‘Bear on the beach’. Persson zingt lijzig, over Iris die ‘mercury on ice’ drinkt en niet ziet dat ze de sterren niet kan bereiken.

Colonia is een persoonlijk, eigenzinnig album dat vele luisterbeurten nodig heeft. En verdient. De cd zal zich zo geleidelijk opwerken tot een van de gedenkwaardige momenten van 2009.